En nog steeds ben ik niet gekomen tot het begin van onze cattery. Deze keer gaat dat ook niet lukken. Want Yeti, die kan ik echt niet overslaan en die kwam voordat onze cattery een feit was.
Yeti, of eigenlijk Rembrandt (spreek uit: Wembwent want daar werd hij altijd zo vrolijk van). Rembrandt was een pers, gefokt door cattery Highlite. Deze cattery fokte als 1 van de eersten de perzen zoals ze nu nog erg populair zijn, zonder neus. Rembrandt had zelfs nog minder dan dat, dus ging hij als pet weg, voor de fok zou hij geen aanwinst zijn geweest.
Maar wat een geweldig groot gespierd lijf en prachtige stevige vacht had hij. Zoveel groter ook dan onze noren, maar dat kan je op de foto hier waar Sauterne ook op staat, wel zien.
Deze vent kwam als herplaatsing bij ons. Wij hadden hem stiekum al eens in de afgesloten tuin van de buren van mijn schoonouders zien lopen en waren helemaal weg van zijn prachtige kleur en forse bouw. Helaas had Rembrandt het niet naar zijn zin in zijn nieuwe huis (hij is de eerste jaren van zijn leven in de States opgegroeid met meer ruimte dan hij in Nederland kon hebben). Hij sloopte het meubilair en piste de boel onder. Na maandenlang van alles te hebben geprobeerd, moesten zijn eigenaars de stap nemen om te proberen of hij ergens anders meer plezier in zijn leven zou kunnen hebben.
En zo kwam Yeti, zoals wij hem gingen noemen om zijn grootse verschijning, begin 2003 in ons huis. Ik zou een dagboek over hem kunnen volschrijven, het was zo’n gelukkig mannetje. Gek op dozen was hij, hij speelde erin tot het einde en dan nog ging hij er met een gelukzalige kop in zitten, terwijl er nog maar 1 zo’n wandje overeind stond.
We hebben helaas maar heel kort van hem mogen genieten, zo’n half jaar. Al een week nadat hij hier kwam werd hij erg ziek. Hij knapte met antibiotica gelukkig op, maar enkele maanden daarna werd hij nog veel zieker. Ook toen wist hij het te redden met medicijnen.
Maar zomer 2003, de derde keer dat hij heel ziek was, was er niets meer te redden. Hij had hoge koorts, niets hielp hem. Ik heb nog een herinnering aan hem op mijn hand, een heel lang lidteken want ik had me laten vertellen dat je een kat in hongerstaking moest dwangvoederen, vanwege het risico op leververvetting.
Dat vond Yeti een heel slecht idee. Hij wilde niet meer geholpen worden.
Zomer 2003 hebben we afscheid genomen van Yeti, Rembrandt, het optimistische ventje dat hier dagelijks de trap op en af rende met Yasur en een vrolijke noot in ons huis bracht.
Dit is een ode aan Yeti, Rembrandt voor Piet en Terry die hem met veel pijn bij ons achterlieten en hem een half jaar later helaas hebben moeten zien gaan.
En als ik dan heel eerlijk ben, zit er meer ondervacht aan Yasur dan lang glimmend ruig haar. Nou ja die lange bef (wat het dan ook precies mag zijn) en de volle kraag ontbreken ook nog bij Muggel, maar dat is natuurlijk ook nog een kitten. Ze heeft wel een flinke bakkes maar volgens de rasstandaard (“Kin: Sterke kin”) is dat prima. En de driehoek, ik kan het ook niet laten om daar nog wat over te zeggen (“Driehoekig, alle zijden even lang”), hij is er bij haar helemaal.
Zo, dit is dan een impressie van waar ik gisteren de dag zoet mee ben geweest: een losgeslagen bende mollige keffende worstjes! Wel grappig, met van die zwarte toetjes. Er zaten ook drie gestroomden bij, die vond ik zelf mooier. Ze waren nog niet allemaal besproken en al waren het scheetjes, nee, geen hond erbij voor ons.
Recente reacties