Hondjes dit keer

Morgen ga ik pupjes kijken. Ik was er al toen ze 3 weken oud waren, heerlijke worstjes die nog half blind aan het keffen waren in de bak als ze even het contact met ma en de broertje en zusjes kwijt waren. Boxerpupjes, adellijke nog wel want ze zijn op een heus kasteel geboren. Nu zijn ze 6 weken, ik denk dat ik mijn camera maar ga meenemen want eigenlijk vind ik dat dit grut maar veel te weinig in de kijker wordt gezet.

Dit zijn Chanel en haar grut, allemaal baronnen en baronessen. Kleine droompjes toch? Sommigen zoeken nog een liefdevolle eigenaar.

Voor het eerst naar de show (januari 2003)

Tja en dan heb je 2 raskatten die je allebei de mooiste van de wereld vindt, dus wat doe je dan? Ja, je gaat een keer naar de show om ze ook aan anderen te laten zien, en om van een keurmeester bevestigd te krijgen dat ze in ieder geval aan de rasstandaard voldoen.

Neocat, de vereniging waarbij ik ben aangesloten, zou een show hebben op 26 januari. Ik vond het wel heel erg eng, maar na wat peptalk van een aantal mensen op een Yahoo lijst waar ik op dat moment bij zat, durfde ik de stap toch te nemen. Gordijntjes kon ik wel lenen van
Renate en dingen als kattebakje, voer-/waterbakjes om aan de showkooi te hangen zou ik ook wel op de show kunnen kopen. Ik zorgde dus voor een goed gevulde portemonnee!

Sauterne vond de hele show prachtig, Yasur moest even wennen maar na een uurtje lag hij heerlijk in het vers aangeschafte mandje te ronken. En ik?

Ik was zooooooo zenuwachtig, wist van toeten noch blazen en toen de noren uiteindelijk op het podium geroepen werden was ik lekker aan het rondsnuffelen langs de kraampjes. Ik had helemaal niet meegekregen dat Sauterne werd omgeroepen om op het podium te komen… zo stom! Ik dacht dat ik klaar was als ik bij de keurmeester was geweest. Renate heeft nog met Sauterne bij het podium staan wachten, maar ik had natuurlijk niks in de gaten.

En dat terwijl ons meisje het zo goed had gedaan, best in variëteit! Ze werd ook nog voorgedragen voor best in show, dit keer was ik wel van de partij… Ze werd niet verkozen, we stonden naast een prachtig dieprode Maine Coon en Sauterne en zij konden elkaar niet echt zo goed verdragen. Ik was drukker om te zorgen dat ze elkaar niet sloegen dan haar mooi te houden voor de keurmeesters.

Maar haar bekertje, lint en rapportje had ze binnen en aan het eind van een lange, vermoeiende dag kon ik tevreden naar huis gaan. Met een lege portemonnee verwacht je dan, nee, helemaal zonder portemonnee. Die was ik na de eerste aankopen in de stress uit mijn tasje verloren.
Het was een leuke ervaring, maar ik denk niet dat showen voor mij is weggelegd en ik ben er sindsdien dan ook alleen nog maar als bezoeker gesignaleerd!