Beer

Het is weer zo ver. Beer heeft weer een oorontsteking. Ik hoop dat het dit keer een ‘gewone’ is. Maar ik vrees erger. Er huist een rotbacterie in zijn oor die bijna jaarlijks gaat woekeren. Sinds een paar jaar zijn hier geen reguliere medicijnen meer voor te krijgen in Nederland. Toen hij dit voor het eerst had, drie jaar geleden, was er nog een prima druppel voor, maar dat is helaas uit de handel gehaald in Nederland. En ik met mijn stomme kop ben vergeten hoe het heette, dus een kans om het in Duitsland of België te halen heb ik daarmee verspeeld.

De afgelopen twee jaar is er in Utrecht met een vrijbriefje een zalf voor hem klaargemaakt, een tube per dag moet er in zijn oor en daarnaast moet het oor om de dag gespoeld worden met water. Je wilt niet weten hoe het er rond zijn oor na 2 maanden uitziet (want zo lang moet dat toegediend worden), één kleffe boel tot aan zijn hals.
Neotriam 7 ml staat er op de bijsluiter. Neomycine (2,5 mg) en Triamcinolon (1,0 mg) en voor de rest een hoop vaseline lijkt het wel. Een klef oor hou je er dus wel van over, maar na een maand of twee was de ontsteking beide keren over.
Ik hou mijn hart vast en hoop dat de Auribiotic het dit keer gewoon gaat doen. Duim met me mee…

Hondjes dit keer

Morgen ga ik pupjes kijken. Ik was er al toen ze 3 weken oud waren, heerlijke worstjes die nog half blind aan het keffen waren in de bak als ze even het contact met ma en de broertje en zusjes kwijt waren. Boxerpupjes, adellijke nog wel want ze zijn op een heus kasteel geboren. Nu zijn ze 6 weken, ik denk dat ik mijn camera maar ga meenemen want eigenlijk vind ik dat dit grut maar veel te weinig in de kijker wordt gezet.

Dit zijn Chanel en haar grut, allemaal baronnen en baronessen. Kleine droompjes toch? Sommigen zoeken nog een liefdevolle eigenaar.

Voor het eerst naar de show (januari 2003)

Tja en dan heb je 2 raskatten die je allebei de mooiste van de wereld vindt, dus wat doe je dan? Ja, je gaat een keer naar de show om ze ook aan anderen te laten zien, en om van een keurmeester bevestigd te krijgen dat ze in ieder geval aan de rasstandaard voldoen.

Neocat, de vereniging waarbij ik ben aangesloten, zou een show hebben op 26 januari. Ik vond het wel heel erg eng, maar na wat peptalk van een aantal mensen op een Yahoo lijst waar ik op dat moment bij zat, durfde ik de stap toch te nemen. Gordijntjes kon ik wel lenen van
Renate en dingen als kattebakje, voer-/waterbakjes om aan de showkooi te hangen zou ik ook wel op de show kunnen kopen. Ik zorgde dus voor een goed gevulde portemonnee!

Sauterne vond de hele show prachtig, Yasur moest even wennen maar na een uurtje lag hij heerlijk in het vers aangeschafte mandje te ronken. En ik?

Ik was zooooooo zenuwachtig, wist van toeten noch blazen en toen de noren uiteindelijk op het podium geroepen werden was ik lekker aan het rondsnuffelen langs de kraampjes. Ik had helemaal niet meegekregen dat Sauterne werd omgeroepen om op het podium te komen… zo stom! Ik dacht dat ik klaar was als ik bij de keurmeester was geweest. Renate heeft nog met Sauterne bij het podium staan wachten, maar ik had natuurlijk niks in de gaten.

En dat terwijl ons meisje het zo goed had gedaan, best in variëteit! Ze werd ook nog voorgedragen voor best in show, dit keer was ik wel van de partij… Ze werd niet verkozen, we stonden naast een prachtig dieprode Maine Coon en Sauterne en zij konden elkaar niet echt zo goed verdragen. Ik was drukker om te zorgen dat ze elkaar niet sloegen dan haar mooi te houden voor de keurmeesters.

Maar haar bekertje, lint en rapportje had ze binnen en aan het eind van een lange, vermoeiende dag kon ik tevreden naar huis gaan. Met een lege portemonnee verwacht je dan, nee, helemaal zonder portemonnee. Die was ik na de eerste aankopen in de stress uit mijn tasje verloren.
Het was een leuke ervaring, maar ik denk niet dat showen voor mij is weggelegd en ik ben er sindsdien dan ook alleen nog maar als bezoeker gesignaleerd!

Yasur doet zijn intrede (november 2002)

Eind november 2002 was het zover, Yasur werd door zijn fokkers bij ons gebracht. Hij bleek al heel snel een dapper ventje, begon gewoon te spelen en van Sauterne werd hij ook niet warm of koud. Want haar onthaal was aanvankelijk helemaal niet vriendelijk, ze was niet van plan om haar speeltjes aan hem af te staan.

De hond was wel eventjes een ander verhaal, wat was die groot zeg! Zo’n enorme witte ‘kat’ was hij thuis in Groningen niet gewend, dus daar had hij aanvankelijk wel even ontzag voor. Beer zelf vond het allemaal even prachtig, twee spelende kittens om zich heen. Want Sauterne was al snel ontdooid toen ze doorhad dat het spelen alleen maar wilder en spectaculairder werd als je niet in je eentje achter een catnipmuisje aan gaat, maar met z’n tweetjes.

En het slapen daarna was samen ook zoveel lekkerder…

De komst van Sauterne in 2002

Gisteren was te lezen dat we ons blij verheugden op de komst van Yasur, maar dat Beer nog steeds geen vriendje had en onverminderd doorging met zijn hongerstaking.

Die avond surfden we nog eens op het internet om nog eens bevestigd te zien dat wij toch wel de mooiste kater in de bestelling hadden van alle kittens die op dat moment te koop waren. En ineens viel ons oog op een afwijkende site vergeleken bij bijna alle homepages van catteries die we tot dusver hadden gezien. Kwa vormgeving heel strak en sober, en ze hadden er werkelijk een prachtige kater op gepresenteerd: Bonifatius Rimado. Zulke lynxpluimen als hij op zijn oren had, hadden we nog bij geen enkele noor gezien. Tot onze grote verrassing bleken ze nog kittens te hebben ook, alledrie nog beschikbaar terwijl ze toch al 11 weken waren. Stiekum rees in onze hoofden het idee om er een poesje bij te nemen en we waagden er een mailtje aan.

De kittens waren inderdaad alledrie nog beschikbaar! Een afspraak was snel gemaakt en zo kruisten we dat weekend op Lelystad aan, waar deze cattery (Aemilius) was gevestigd. We hadden de keus uit twee poesjes, Sauterne en Du Val. Hoewel Du Val een leuk stout koppie had, vielen we toch meer voor het blauwzilveren vachtje van Sauterne. En zo kwam het dat we 2 weken later samen met Beer Sauterne gingen halen.

Aanvankelijk vond Sauterne Beer maar eng, ze was immers geen honden gewend en het verschil tussen hem en haar kwa grootte was ook wel enorm. Beer wilde niets liever dan op haar afrennen om haar af te lebberen, het viel hem reuze zwaar om zich in te moeten houden.
Maar dat leverde dan ook wat op, want een paar dagen later was ze haar angst allang vergeten en werden de poten en de neus van Beer driftig gebruikt om mee te spelen.
Een Beer… die at vanaf de eerste dag dat ze bij ons was zijn bak weer schoon leeg!