Ik mailde het vorige week al – Beer heeft weer een oorontsteking. Vandaag bij de dierenarts bleek zelfs 2 oorontstekingen. Ik was al flink aan het zalven, maar aangezien uit geen enkel oor troep kwam en ze ook niet echt stonken, wist ik niet om welk oor het ging. Dat het gevoelig was voor hem, was duidelijk. Als je aan zijn kop aaide vorige week, gilde hij het uit. En schudden met zijn hoofd, de hele dag.
Dankzij het feit dat ik snel aan het zalven ben geslagen, waren de ontstekingen gelukkig al een eind op hun retour.
Sinds kort heeft onze dierenarts een leuk technisch standje: een oorschouwer (of hoe zo’n ding dan ook heet) die op een monitor aangesloten kan worden. Ik was dus nu in de gelegenheid om zelf ook eens te zien hoe die zweertjes in de gehoorgang er in het echt uit zien. Het was in het slechtste oor (waar het trommelvlies ook wit oogt van al het littekenweefsel na alle ontstekingen die hij al gehad heeft) een zwerm van opgezwollen rode dragende plekjes. Dat kan ook niet lekker voelen, arm dier. In het betere oor was het maar 1 plekje.
Ik ben dus weer gewapend met een extra flesje Aurizon naar huis getogen. Met een zielige hond. Hij krijgt bij de dierenarts voor de zekerheid zijn ’snuitje’ om (een stoffen muilkorf), omdat hij als hij angstig is, niet volledig betrouwbaar is gebleken. Maar ja, als je gestresst bent is dat niet fijn, dan kan je je angstzweet niet goed uithijgen.
Thuisgekomen werd hij weer met open pootjes door een krolse Mijntje opgevangen, die poes is vreselijk gek op hem. Ze geeft hem honderden kopjes per dag, poetst zijn kop en nu ze krols is biedt ze natuurlijk haar kontje aan hem aan. Hij vindt het geweldig, hij weet dan dat hij zijn voorpoot over haar rugje moet leggen en dan gilt ze het uit, ze denkt echt dat ze gedekt wordt – terwijl Beer kwispelend ligt te genieten van het feit dat hij een echt vriendinnetje heeft.
Recente reacties