Buikfoto

Wachten…

Het wachten op wat Mug gaat doen en brengen is nu al aangebroken. 2 Nachten geleden sliep ik onrustig, om het half uur even uit bed naar de hoek van de slaapkamer waar Mug altijd op een plaid ligt te slapen – ok, niks aan de hand, weer terug in bed. En zo maar door. Gisteren had ik daar wat op bedacht: met een verlengsnoer had ik een nachtlampje ingeschakeld zodat ik alleen nog maar even mijn hoofd hoefde op te tillen en te constateren dat ze nog in diepe rust lag te pitten.
Nog niks op komst, volgens de kalender moeten we ook nog geduld hebben tot morgen.

Mijntje vindt het ook niet snel genoeg gaan.

Wachten valt niet mee.