Na het lezen van de cv-tjes van de katten van Fem Herrers Land besefte ik me dat ik ooit was begonnen met het relaas van ‘de geschiedenis van onze cattery’. Veel verder dan Sauterne en Yasur en Yeti ben ik niet gekomen. Tijd om verder te gaan!
Na Yeti, rood smoke, begon ik toch wel kriebels te krijgen naar een mooie rode poes. Maar dat bleek niet zo eenvoudig te zijn. Na maanden struinen over het internet zag ik daar ineens een prachtige roodgestreepte dame. Snel klom ik in de pen en mailde mijn mooiste cv naar de fokster om toch maar vooral in aanmerking voor deze dame te kunnen komen.
Maar helaas… ze was al besproken, ze zou naar Denemarken gaan. Wat een domper. Juist dat koppie met die afgestreken kin vond ik zo bijzonder. Die blik met die amandelvormige ogen, eentje om in te verdrinken, dit was er 1 uit duizenden. Wat een pech dat ze al besproken was.
Ondertussen leerde ik toevalligerwijs via een Yahoolijst de fokster beter kennen en ineens was daar het bericht: de verhuizing van deze mooie rode dame naar Denemarken was geannuleerd en of ik nog interesse had. Voor mij een feest, natuurlijk hadden we nog interesse!
Met een knoop in mijn maag reed ik naar Almere, zou ik door de ‘keuring’ komen? Stiekum had ik al wel alvast het kattenmandje in de kofferbak gedaan, stel je voor dat ze gelijk mee mocht…
Al met al reed ik die middag met de mooie rode Scarlet av Rödluvan op mijn schoot terug naar huis.
Zo makkelijk is ze nog steeds. Ze kan gewoon los in de auto en ligt dan op de hoedenplank, of op schoot of op de passagiersstoel. Een kattenbakje is wel nodig, onderweg moet ze soms wel even een plas doen en dat doet ze dan ook gewoon terwijl de auto voortrijdt.
Scar is de meest lieve en zachtaardige poes die je je kan voorstellen. Wat ik al schreef, eentje uit duizenden…
bezoek Scar haar pagina op onze homepage
Scar is inderdaad een uit duizende ,zo een mooie rode kom je zelde tegen,en laten we hopen dat haar kinderen ook zo mooi worden.
Ik zelf heb besloten (een paar weken geleden) om niet meer door te zoeken naar mijn mooie Rode noortje, zo een als scar kom je toch niet snel tegen en naar 1 jaar zoeken en wachten raakt het geduld en hoop op, dus heb ik mijn noortje haar zin gegeven en voor haar een vriendje gezocht,en ik hoefde niet ver te zoeken want bij mijn schoonouders zat namelijk een mooie jongen genaamd Berlin (die nu volwassen was en erg gierig was naar een avontuurtje).
Onze Li Mei is nu momenteel 5 weken zwanger en is trots om mamma te worden ,dit wordt wel een lang berichtje dus stopppen ik hou jullie site nog steeds in de gaten en volg alle ontwikkelingen.
veel gr stefan en petra
GEFELICITEERD LI MEI!!! En natuurlijk ook Stephan en Petra, geniet er maar van dat ze zwanger is, het is een prachtige tijd.
Leuk stukje! Ik weet het nog precies, ja, wat een avontuur was dat. Tis een prachtige meid, een evenbeeld van haar vader, onze Drummelman. Een geweldig karakter, ik ben dan ook stapeldol op hem.
Ja dan mijn verhaal
Ik stel me even voor Ik ben Joke Loevesijn, ’26 october hoop ik de leeftijd van 71 te mogen halen. Wat dat nu weer is>? Jawel ik was het die Drummelman dus heeft opgevangen. Ja eerst zag ik de mooie kater bij Almere Kruiden wijk lopen. Later bij de Echnaton school. Toen bij Arnhem plein. En zo hartje winter. , ‘Bij mij in de tuin. Hongerig en wel. Mijn zoon heeft als de wide weerga eten gekocht. Ja en we hadden gelukkkig een katten bak met dak er op. En zo hebben we Drummelman. Een warm plekje gegeven. Ja Drummelman heeft nooit een van ons laten aaien. Maar op ge geven ogenblik was Drummelman iets verwond. ‘hij kwam ook de bak niet uit. Mijn zoon heeft hem met bak en al binnen gehaald. En we hebben de dieren ambulance gebeld. Leuk was het dat we een telefoontje kregen dat de eigenares gevonden was. Wat was de eigenares blij. En dat heb ik geweten, Mooie bloemen, ‘en een enveloppe met vresenlijk veel inhoudt. Ik heb zelfs nog een boek liggen, ‘over Drummelman Ik heb alle dagen een aan de fam gestuurd .Elke dag een deeltje gestuurd tot moment dat Drummelman weer thuis was. En toen was verhaaltje gedaan
Kent u mij nog Carla van Voorst. zo was de Achternaam toch? .och dit vergeet ik niet meer, per toeval lees ik alles weer over Drummelman. Ja we hadden hem namelijk Memo genoemt. Reden was memo maken voor eten voor de kat. later heb ik een gewone kater verzorgt. Ook rood, ‘toeval?
Groeten Van de fam L.Loevesijn
mevrouw Loevesijn, wat leuk om een reactie van u op dit weblogje te lezen! Het verhaal van Drummelman is er eentje dat ik nooit zal vergeten. Dankzij de goede zorgen van u en uw zoon is hij die zware winter doorgekomen en herenigd met zijn eigenaresse.
Zonder dat zou onze Scar er nooit zijn geweest!
Via deze weg van mij een grote bedankt jullie kant op.
Marie-Angelique van der Kooij