Zweten ja, het onderwerp zal jullie gezien de temperatuur niet verbazen. Maar dat was niet de reden dat het zweet me vandaag steeds aan alle kanten uitbrak, er was wat anders aan de hand.
Vanochtend toen ik om zes uur met een duffe kop het ontbijtje van de katten serveerde miste ik ineens Sauterne. Dat kan niet, want er zit gekookte vis bij en Sauterne is daar de grootste fan van. Nou doen we als wij zelf niet in de huiskamer zitten de deur daar altijd dicht. Dan kan er een bovenlichtje open om lekker te luchten en blijft er tenminste ook 1 plek in huis een klein beetje kattenschadevrij. Voor de rest mogen ze overal komen, tot achter de schotten onder de schuine kant van het dak aan toe.
Het kon dus goed mogelijk zijn dat we Sauterne per ongeluk de avond ervoor in de kamer hadden opgesloten. Ik kwam in de kamer, en het was er akelig leeg. Het bovenlichtje stond wijd open en toen begon het angstzweet me voor het eerst uit te breken.
Drie kwartier later had ik het huis van top tot teen uitgekamd, en ook de tuin en de buurt rondom ons huis. Vroeg of niet vroeg, ik heb gewoon overal geroepen, het kon me niet schelen of er iemand wakker van zou worden. Maar geen Sauterne. Buiten heerste een serene rust, de musjes zaten in grote getale uit de voerbak van de kippen te winkelen, in de grote conifeer koerden twee duifjes die daar elk jaar hun nest bouwen, alles wees erop dat er in de verste omtrek geen kat aanwezig was. Ik kon voor dat moment niets meer doen.
Dus met lood in mijn schoenen, ongedoucht, zonder ontbijt en mijn brood vergetend, stapte ik in de auto om naar het werk te rijden. Wat een ramp die eerste kilometers, overal dacht ik een dode kat in de berm te zien liggen.
Op mijn werk om het uur aan Rob gevraagd of er al teken van leven was, maar niks. Ook zijn rondes in en om het huis leverden niets op.
Om kwart over drie kon ik het niet langer meer uithouden op het werk en ben naar huis gegaan. Onderweg kreeg ik weer het knagende gevoel van die ene voorraadkast die eigenlijk te vol staat voor een kat om er bij in te passen als die eventjes open zou staan.
Thuisgekomen ben ik in 1 straal naar die kast gerend en OH ik kan je niet vertellen hoe groot mijn opluchting was toen Sauterne daar met een lieflijk mauwtje uit kwam stappen alsof er helemaal niets aan de hand was. Het arme dier heeft zo’n 18 uur in die kast opgesloten gezeten, op een piepklein plekje waar normaal net een emmer kan staan.
Vreselijk, maar ik ben toch zo blij dat ze gezond weer rondloopt hier!!!!!!!!!! We dachten allebei serieus dat we haar nooit meer levend terug zouden zien.
Recente reacties