Tijden vervliegen

Al sinds een paar dagen zit ik op mijn werk in een opbraak. Daar waar we eerst nog in een kamertje achter onze pc’s zaten, kwam tot onze grote verrassing ineens een viertal heren binnenwandelen die aan de slag gingen met de wandjes die ons omringden. Onverstoorbaar gingen we door met ons werk, terwijl de wanden 1 voor 1 om ons heen verdwenen en we uiteindelijk met onze bureautjes en planten verdwaald in een enorme ruimte achter werden gelaten door de heren die hun klus hadden geklaard. Zo nam de kamer afscheid van ons, in plaats van andersom.
Daarop volgde een verhuizing, naar een tijdelijke kamer in afwachting tot onze aanstaande kamer leeg zou zijn geruimd door de medebewoners van die vleugel. De tijdelijke kamer bleek na de verhuizing tot een opslaghok te zijn omgetoverd en we namen onze intrek in de kamer ernaast voor de dagen dat we nog niet op onze nieuwe plek terecht konden.
Nu die nieuwe plek bijna leeg is zien we dat er niet zo heel veel mogelijkheden voor 3 bureau’s zijn en we moeten inkrimpen.
Morgen is de verhuizing naar de definitieve vleugel van het gebouw. Dat betekende vandaag afscheid van ladenblokken en dossierkasten die al jarenlang met ons mee verhuisden van plek naar plek en lief en leed met ons deelden. Maar boven alles, afscheid van de kerstboom.
Tijden vervliegen… afscheid nemen kon ik er echter niet van en de boom ging mee naar huis, in afwachting van een volgende kerst, op wederom een nieuwe werkplek. Ik heb me vast voorgenomen om pas op mijn 65ste ritueel afscheid van deze boom te gaan nemen.
(ik heb hem daarom snel in een afgesloten kast moeten opbergen, vanwege onderstaande reden…)

Tongetje

Dit is nou typisch Doppie, regelmatig steekt het puntje van z’n tongetje een heel klein beetje uit z’n bekkie.

In combinatie met z’n schele blik geeft dat wel een heel apart effect