Kleine meisjes worden groot…

Vandaag was het de dag dat ik nieuwe foto’s zou schieten om de
homepage mee te voorzien. Bij een aantal katten stonden zwaar
verouderde foto’s, het werd tijd voor wat nieuws.

Bij het signaal dat mijn geheugenkaartje volgeschoten was, ging
ik tevreden naar mijn pc. In de overtuiging dat ik een paar
gewéldige plaatjes had geschoten. Nou, dat viel vies tegen helaas.

Eentje was wél de moeite waard en toen ik die boven de oude foto
plaatste, zag ik ineens dat onze kleine Mug toch wel groot aan het
worden is.

Toen:

Nu:

Ik ben nog steeds verliefd op haar uitstraling, het
is echt een super zachtaardige poes.

Uitslag poll: Katten enten tegen rabiës vs pluimvee enten tegen vogelgriep

Na een paar weken ophokplicht, waar je eigenlijk weinig in het ‘grote’ nieuws meer over hoort en daar waar je overal om je heen toch nog onopgehokt pluimvee ziet (geënt? illegaal buiten? wie zal het zeggen…), sluit ik de poll waarin een vergelijk wordt getrokken tussen enten tegen het risico van rabiës in Nederland, en enten tegen het risico van vogelpest in Nederland. Beiden een risico voor de gezondheid van de mens.

De antwoorden waren in mijn ogen heel voorspelbaar, op één persoon na: die was hetzij daadwerkelijk bang om zowel rabiës als vogelgriep op mensen over te zien slaan (wat naar, want het gevaar loert overal maar ook nergens), hetzij in voor een lolletje om de poll te beïnvloeden. In beide gevallen wensen we deze persoon veel sterkte de aankomende tijd.

---

Dit is in percentages wat de lezers van deze weblog er van vonden:
Katten enten tegen rabiës vs pluimvee enten tegen vogelgriep

• Nee, maar ik ent wel tegen niesziekte en kattenziekte. [71.4%]
• Ik ent wel tegen rabiës maar dat is omdat ik buitenlandse shows bezoek [19.0%]
• Ja natuurlijk, het rabiësvirus vormt een directe dreiging voor de mens. [4.8%]
• Enten vind ik niet nodig. Mijn katten komen niet buiten. [4.8%]
• Ik vind enten onzin. [0%]
• Ent jij je kat tegen rabiës? [0%]

Stemmen: 21

Fog Rider

Vandaag precies 24 jaar geleden verscheen de eerste aflevering van Knigt Rider op de tv. Weet je nog, die serie met die lange man die vooral dames uit hekele situaties wist te redden, samen met zijn zwarte sopersonisiche auto Kit, met die rode sensors in de grill. Als puber was ik gek op deze serie, had ik toch ooit ook maar zo’n auto! Kit kon zelfs praten.

Inmiddels 24 jaar verder heb ik dan een zwarte auto, weliswaar niet met van die rode sensors maar er zitten toch aardig wat aan leuke snufjes aan de computer waarmee hij is uitgerust.

Dat het hier gaat om het intellectueel minder bedeelde broertje van Kit, bleek natuurlijk al toen ik de eerste dag op mijn werk luid roepend in mijn horloge naar buiten liep, maar hij niet voor kwam rijden. Ok, een beetje beweging is voor mij ook niet verkeerd dus ach, dit gemis nam ik er op de koop bij toe.
Maar gisteren sloeg zijn stompzinnigheid werkelijk alles. Ik had die ochtend vroeg al door een dichte mist de hond uitgelaten, en door een dikke deken liep ik daarna naar mijn auto om naar mijn werk te gaan. Na het starten verscheen tot mijn stomme verbazing in het display dat er MIST is…

Ik weet niet wie deze functie bedacht heeft, maar als men er vanuit gaat dat een auto de chauffeur voor iets zichtbaars als mist moet gaan waarschuwen, dan ga ik ernstig twijfelen aan de visuele vermogens van deze ontwerper. Dan had ik het automatisch voor komen rijden op commando toch een stuk praktischer gevonden!

Waar blijft ze toch?

Voor het geval jullie je afvragen of ik door de nieuwe stofzuiger ben opgeslokt: nou nee, maar de inspiratie voor een nieuw logje wil gewoon even niet komen. Ik ben al bezig voor dierendag.

Wacht maar af!

Spik en span

Oeh, ik schrok van mezelf vandaag. Je moet weten dat ik niet als
groot poetser bekend sta. Maar vandaag is er geen stofje in huis
meer te bekennen en geen spinnenragje meer aan de muur.

Rob mailde mij overdag op het werk dat de stofzuiger was
gearriveerd. Ik kon bijna niet wachten om aan de slag te gaan!
Gelijk uit het werk de doos open gemaakt en na enige hobbels had ik
alle onderdelen op de juiste plek gemonteerd (het was nog nét geen
bouwpakket, maar iets simpels als de accesoirehouder op de juiste
plaats op de juiste manier bevestigen leverde wel menig zweetdruppel
op).

En toen zuigen, wat had ik een lol! Daar waar ik normaal drie
keer over een vlok haar moest en het mondstuk af en toe wat van de
grond moest tillen om het er in te laten gaan, vloog nu alles al
vanaf 10 centimeter afstand door de verschillende gaten naar binnen.
Wel werd ik drie keer door m’n eigen stofzuiger aangereden. Ik ben
namelijk gewend om af en toe een flinke sleur aan die slang te geven
om het oude beestje aan te moedigen achter me aan te komen. Dat is
bij dit ding dus niet nodig, op onze harde vloeren blijkt hij zelfs
een eigen willetje te hebben als het gaat om zich te verplaatsen.

Of
het mondstuk met de verschillende soorten borstels een succes zal
zijn met langharige dieren, moet nog gaan blijken. Matjes zuigen is
ook niet zo eenvoudig, zelfs op de laagste zuigkracht wordt de boel nog vacuum gezogen (tenminste bij de droogloopmat) en hangt het matje muurvast aan je mondstuk
vergrendeld. Er zit namelijk niet zo’n ouderwets schuifje op de stang waarmee je het vacuum kan doorbreken.

En de doos? Heel bijzonder, maar normaal is verpakkingsmateriaal
hier hoog favoriet onder de katten. Nu heeft er zegge en schrijve 1
kat in gezeten, en in de tijd dat ik mijn fototoestel pakte om dit
logje te kunnen illustreren was hij alweer vertrokken…