Vandaag bevond ik me een groot deel van de dag in de
wachtkamer van de afdeling nucleaire geneeskunde van de Isala klinieken,
locatie Sophia. Een heel eind van waar we nu wonen, in de stad waar ik
geboren en getogen ben.
Na wat huiswerk dat ik had meegenomen over doelgroepenbeleid in de zorg,
was het tijd om dat spannende boek waar ik al een tijd geleden in
begonnen was uit te lezen.
Op een gegeven moment kon ik er niet meer omheen, mijn blaas gaf
signalen dat er een toilet opgezocht moest worden.
En daar zag ik ineens weer dat grote lidteken op mijn knie, van zeker 9
vierkante centimeter, iets dat bij me hoort en ik normaal al niet eens
meer opmerk.
In mijn geest ging ik terug naar de tijd toen ik nog een
klein meisje was, en ik samen met mijn vriendinnetje op het pasje haar
vader (radioloog, om het plaatje maar eens compleet te maken) in het
buitenzwembad van het Sophia ziekenhuis mocht zwemmen. Dat was gelegen
bij de zusterflats van het ziekenhuis.
Op een dag viel ik daar vreselijk op de grindtegels van het terras en
aangezien die voorzieningen destijds nog met niet-medisch personeel
waren bemand, bleven de hechtingen die nodig waren uit.
Ineens was ik vandaag weer dat meisje van toen, met handdoeken van
medezwemmers om mijn knie die ik onderbloedde. Ik beleefde alles
opnieuw: verbandmateriaal hadden ze niet en ze verwezen naar het
ziekenhuisgebouw dat toch een flinke trippel van het zwembad vandaan
lag. Mijn moeder lag op dat moment zelf in het ziekenhuis en bij
thuiskomst wist mijn vader met de wond geen raad. Gewoon gaasje erover
en je groot houden was zijn oplossing. En niet zeuren!
Hij had immers al
zijn handen in het haar bij de ziekte van mijn moeder en de zorg voor drie jonge dochters.
Mijn
vader is nu niet meer, het ziekenhuis is vernieuwd en zelfs in de kantine
hebben ze nu gecertificeerde BHV-ers.
En tóch maakte ik dat vandaag allemaal opnieuw mee, daar in de sanitaire
ruimte van de nucleaire afdeling van het Sophia ziekenhuis…
Recente reacties