Lotje

Jan, Jans en de kinderen. Toen ik opgroeide (ik ben inmiddels
bij de 40 aangekomen) was ons gezin geabonneerd op de Libelle.
En vast onderdeel was de strip Jan, Jans en de kinderen. Een
gezin dat steeds met de tijd mee trachtte te gaan. Wat mij als
kattenliefhebber vooral is bijgebleven is de Siamese kat die in
het gezin werd geadopteerd. Er moest een naam voor deze dame
worden gevonden. Ze was al volwassen, dus werd er gezocht naar
iets waar ze op reageerde. Na talloze pogingen werd de man des
huizes het zo zat dat hij "Loeder" uitriep. Waarop de siamese
verliefd op zijn schouders kroop en vanaf dat moment als
Loedertje door het leven ging.

Waarom ik deze strip aanhaal, is Lotje. Lotje was de geliefde
teckel in dit Libelle-gezin. Misschien dat de voormalige
eigenaar van het Lotje waar ik het nu over ga hebben hier ook
door geïnspireerd was.

Kijk, dit is dus Lotje. Lotje zit in nu het asiel. Ik hou me
normaal gesproken ver van asiels. Zou ik dat niet doen, dan
zouden we hier een overbevolking aan katten en honden hebben.
Maar deze dame was op mijn werk al meerdere keren het onderwerp
van gesprek bij het koffieapparaat, dus kon ik er toch niet
omheen.
Lotje was bij het asiel achtergelaten, maar had gelukkig al snel
een geïnteresseerd adoptieadres. Helaas bleek Lotje na een
inspectie door de dierenarts van het dierentehuis op haar
leeftijd (bijna 10 jaar) gezondheidsproblemen te hebben. Haar
gebitje was overkomelijk en kon na een schoonmaakbeurt er weer
mee door. Een gezwel aan de borst kon gelukkig weg worden
gehaald. Wat restte was een hartkwaal, die met medicijnen
behandeld wordt. Dat alles was toen ze bij het asiel opgenomen werd
niet bekend. Vandaar dat dit mooie dametje nu  opnieuw op
zoek is naar een liefdevol adres.

Na een flinke discussie, is dat adres niet hier.

Wie is ook verliefd op die mooie oogjes en kan haar wel een
thuis bieden? Mail met
het
dierentehuis in Oldenzaal om in contact met haar te komen,
of met mij.

Lotje is geen probleemhond, ze kan met kinderen groot en
klein, honden, katten, in tuin of flat.

En als je dan toch naar Oldenzaal bent gesurfd, breng

Butler dan ook nog even een bezoekje (maar die is wel een
paar maatjes groter).

Voorbij de laatste pagina

Ik zak neer op een van de banken en sla het boek
open waar ik me al maanden op verheugd heb, waarvan ik weet dat
ik het in één ruk uit wil lezen.

Het begint met een voorwoord.
Licht ongeduld borrelt in me op terwijl mijn ogen langs de
woorden glijden. Ik wil geen voorwoord, ik wil het échte
verhaal. Dit is een onhebbelijkheid van me. Al is het voorwoord
nog zo goed, en één geheel met de rest die nog moet gaan komen,
ik krijg altijd weer dat gevoel over me wat ik als kind op de
dag voor pakjesavond had.

En
dan begint het. Ik krijg geen tijd om me in de bank te nestelen
en wordt al gelijk vanaf de eerste pagina meegetrokken in het
verhaal waardoor ik alles om me heen vergeet. Mijn ogen vliegen
langs de regels, bladzijden sla ik om maar ik merk het allemaal
niet. Ik lees niet meer, ik zit ín het verhaal, ik belééf het.
Al begrijp ik weinig van van zijn woorden, ik voel zijn emotie
en zie wat zijn ogen zien, ervaar wat hij ervaart, geloof waarin
hij gelooft, even intens als hij dat zelf doet. Ik laat me
meeslepen door zijn verlangens, zijn angsten en wordt langs de
diepste duisternissen van zijn ziel geleid, urenlang.

En dan is er die lege pagina. Het boek is uit.
Ik sla het boek dicht.
Ik kijk om me heen en alles lijkt onwerkelijk. Dit is míjn kamer
en het is míjn kat die op schoot ligt. Toch blijf ik me de
eerste uren nog een vreemde in mijn eigen huis voelen.

Raadsel

Al
dagen zoek ik me suf hoe die dorre eikenbladeren nu in de
kattenmandjes op onze slaapkamer komen. Ons dakraam zit daar wel
boven en dat staat weliswaar op een kiertje, maar er zit een hor
voor. En daar zitten écht geen kiertjes, ik heb het keer op keer
gecontroleerd.

Vandaag is het raadsel opgelost. Nadat Beer (de
hond) weer flink wat blafsalvo’s over de velden en boerderijen
had laten horen, haalden we hem maar weer binnen. Gelijk zag ik
Doppie op hem afgaan en met de grootste pret begon hij de
blaadjes die in de broek van Beer waren blijven hangen eruit te
vangen en boven in de mandjes te leggen.

Zijn jachttrofeeën.
Dat ik daar nou niet op ben gekomen.

Kunst en kat

Met hete pittenkussens op mijn schouder en elleboog en een vrije
dag van het werk mag ik best wel heeeeel eventjes computeren
vind ik.

Bij het checken van mijn mail vond ik een leuk
berichtje van Michel Sehstedt. ‘Wie is dat?’ vraag je je nu af.
Michel Sehstedt is beeldend kunstenaar en ontwerpt en maakt,
naast surrealistische schilderijen, ook kattentorens.
Ondersteund door de inspiratie die zijn 6 katten hem geven.

Ik
heb zijn kattentorens aanschouwd en ik ben op slag verliefd
geworden. De vuurtoren, schitterend! Het wit zal vast niet lang
wit blijven en bij elke nagel in dit kunstwerk zou ik een
hartverzakking krijgen, maar mooi vind ik hem in ieder geval
wel!

Meer van dit soort bijzondere ontwerpen kan je vinden op

Krabpaal & co

N.B. deze toren staat op de foto buiten, maar het is een binnenpaal.

RSI

Nee, niet te hard op het knopje van de stemcomputer geduwd.
Natuurlijk wel veel te veel achter de pc gezeten in de loop der
jaren, zowel op het werk als thuis.

Hoe dan ook, de enige manier om te hopen op herstel is weinig
pc-werk, geen belasting, wel oefeningetjes en medicijnen.
Aangezien mijn werk toch helaas voor een groot deel bestaat uit
werkzaamheden waarvoor je de computer nodig hebt, sta ik aan het
eind van de dag al in het rood als het staat om het verbruik van
de tijd dat ik er achter mag zitten. Voor thuis blijft er dus
eigenlijk niets meer over.

Voorlopig zal het hier daarom langzaam voortkabbelen, met af en toe
een logje (want anders krijg ik afkickverschijnselen).