In oktober schreef ik over
‘Nacht van de Nacht’. Een gelegenheid georganiseerd om even
stil te staan bij de lichtvervuiling in Nederland. Op het
landkaartje dat ik bij deze log publiceerde, was te zien dat het
in het deel van het land waar ik woon, gelukkig nog niet al te
slecht was gesteld.
Dit is niet altijd even veilig, zo loop ik
in de wintermaanden in de berm van een weg waar je 80 mag rijden
met om de 500 meter een lantarenpaal. Maar goed, we wonen niet
voor niets in het buitengebied en als die lantarenpalen dan ook
branden, hoor je mij niet klagen.
Nu wonen we niet alleen aan dit weggetje in het bijzonder,
maar kijken we ook nog uit op de N377. Dat wil zeggen, overdag.
’s Nachts is het landschap in duisternis gehuld, en hoor je
enkel het gesuis van de auto’s als de wind onze kant op staat.
Gisteravond bleef het ineens eigenaardig stil. Toen ik midden in
de nacht op stond om het toilet te bezoeken, zag ik waarom: de
weg was afgezet want er werden lantarenpalen geplaatst. Om de
100 meter maar liefst! Hoge palen die de hele omgeving
verlichten.
De romantiek van het platteland is ernstig aangetast. Ik hou
weliswaar van kerstverlichting, maar ik hoop niet dat we hier
ook na drie Koningen aan vast blijven zitten en dat dit puur ten
behoeve van wegwerkzaamheden is.
Het bleef niet bij de werkzaamheden van gisteravond. Vanavond
is de weg opnieuw afgesloten en trekt er heel langzaam een lange sliert van werkverkeer langs, die iets geheimzinnigs doet. De
vrachtwagens en apparaten waaruit de sliert bestaat, communiceren in hun eigen taal met elkaar. Die
bestaat niet enkel uit brullende motoren, maar uit het
onophoudelijk over en weer toeteren. Doordat het om veel
vrachtwagens gaat met toeters op allerlei toonhoogtes, ontstaat
er een soort van kakofonie. Duidelijk iets dat een functie
heeft, maar ik word er bloednerveus van en de hond des te meer.
Dat wordt vannacht slapen bij een hoorspel tussen werkverkeer
en hond…
Voorlopig zijn we er nog niet van af, tot 20 december wordt
er nog gefreesd c.q. geasfalteerd. Want dat het daarom gaat,
daar ben ik inmiddels achter wel achtergekomen.
En dan op 20 december, eindelijk weer een ‘Stille nacht…’
p.s. Mocht iemand me de functie van de kakofonie aan
getoeter kunnen uitleggen, dan hou ik me van harte aanbevolen.
Die toeter communicatie kan ik je helaas niet uitleggen, maar ik voel met je mee. Denk je lekker rustig te wonen, krijg je zoiets, ppfffttt, nou ja zeg. Die werkapparatenwagens ben ik inmiddels al flink zat, ik moet me hier dagelijks een bouwterrein over storten in mun Kaatje, wat niet geheel van gevaar ontbloot is, daar de weg hobbelig, glad en onoverzichtelijk en de Scoops, Mugs en Rollies van de Bob de Bouwers duidelijk geen oogjes aan de achterkant hebben
.
Dat is natuurlijk het laatste waar de mannen in die grote machines bij stil staan, namelijk dat jouw Kaatje even iets fragieler is gebouwd dan een Caterpillar of wat voor een werkmachine dan ook.
Irritant, hoewel er ergens een heel klein stoffig hoekje in mijn hersenen is waarin wat begrip zit voor het feit dat die mensen ook maar hun werk doen en dat niet altijd door de ogen van hun medemens bekijken.
En terwijl ik dit schrijf borrelt mij het beeld voor de geest van opgeschoten puberale vakkenvullers bij de AH die geen centimeter aan de kant gaan, terwijl je alleen maar een potje pindakaas van het schap waar ze bij staan nodig hebt. Dan voel ik alleen maar ergernis en helemaal geen begrip!
Dat heb je nog niet door maar dat is lefpoker van die lui, ze schreeuwen commando´s naar elkaar en bevestigen dit met een toeter.
Goddank gaan die palen dus weer weg, ik dacht al dat wordt verhuizen naar de stad met al zijn verlichtingen, en weg van onze mooie donkere nachten.
Ik kan me niet voorstellen dat mensen een ’spelletje’ zo lang volhouden, het moet een andere betekenis hebben. Ze waren net in elk geval koffie aan het drinken, het is zeker een kwartier stil geweest.
Nou, een goede nachtrust gewenst!
Oh wat jammer. Ik vind het altijd heerlijk het laatste rondje met de honden in het donker. En zo donker is het vaak niet. Alleen de auto’s die met 80 km langs je heen razen zijn gevaarlijk. Ze rijden soms bijna de jaszakken van mijn jas!
’s Nachts de hond uitlaten op een donkere weg is best wel gevaarlijk. Kan me je logje van veel eerder daar nog over herinneren met de mega-lamp. Maar dat donkere heeft zijn charmes in het buitengebied en ik zou het toch ook niet anders willen.
Dat toeteren naar elkaar lees ik nu voor het eerst. Ik zou ook niet weten wat het te betekenen heeft.
Maar ik kan mij voorstellen dat het irritant is. Net als die “puberale vakkenvullenvullers die geen centimeter opzij gaan”.
Tip: schaf een claxon aan die je aan je arm kan bevestigen en blaas ze weg.