NEE!!!!!!!!!

Morgen is het al 1 maart. Wat vreselijk!

Niet dat het zo verschrikkelijk is
dat het al bijna maart is, dat is juist heerlijk, de lente komt steeds
dichterbij.
Nee dat is het niet, 1 maart betekent nieuwe layout voor mijn weblog. Hij stond
al klaar begin januari. Ik had er speciaal een testlog voor aangemaakt. Maar nu
ben ik vergeten wat ook alweer het adres was van die log…

Ik had er zoveel uurtjes in gestoken en was er zo tevreden over.

Nog enkele uren te gaan om dat adres uit mijn geheugen omhoog te vissen….

Inspiratieloos

Dat ben ik. Al een hele tijd. Door omstandigheden ben ik al wekenlang achter
onze voordeur gekluisterd.

Waar moet je het dan nog over hebben op je weblog?

Roddelen over wat er in weblogland gebeurt? Ik denk dat ik me daar maar beter
niet aan waag.

Misschien dan wat er aan interessants in de bladen die door de postbode
worden bezorgd verschijnt. Nou nee, ook niet.
Het enige dat me prikkelde om hier te vermelden, daar kreeg ik voorlopig geen
toestemming voor om over te nemen. Dit omdat het uit wetenschappelijke hoek stof op
had doen waaien en het laatste woord er vooralsnog niet over gesproken is.
Waar
het over ging?
Over rauw vlees en droge brokjes, om de nieuwsgierigheid
alvast te prikkelen (nee wij eten geen van beide, het artikel ging over katten).
Een selecte groep mensen die hun bladen van A tot Z leest weet hiermee genoeg.
Er komt hier overigens ook nog maar een kleine selectie aan (dieren)bladen, het
meeste is opgezegd hetzij doordat het meer van hetzelfde bleek, hetzij doordat
na het bijwonen van ledenvergaderingen mijn vertrouwen in het bestuur/de
redactie verdween.

Kattengezondheid en -ruzies? Praat me er niet van, daarvan is hier al meer
dan voldoende gemeld. Hoewel er na een extra grote stress afgelopen week wel
interessante gezondheidswetenswaardigheden oprezen.
Hierover meer op een later moment, als alles tot het naadje van de kous bekend
is. Nee, niks aangaande Sauterne.

Kippen?
Het enige dat ik nu kan berichten is dat de eieren die als grap zijn

beloofd in een eerder weblogje serieus afgehaald zijn en mij maak je niet
wijs dat ze een Tamiflu gebruiker is. Hopelijk gaan de kippen even niet broeden
want dit waren onze eerste eieren na de rui (zelf eten we nog dan nog maar even
verder van de Freilandeier van de Lidl).

De hond? Die stinkt en blaft onverminderd voort, niets nieuws onder de
horizon.

Wijzelf? Tja dat is ook al wekenlang hetzelfde verhaal.

Ik groet jullie, we zien elkaar hier weer op het moment dat er weer
spectaculair nieuws te melden is (hopelijk heb ik dat met dit logje
afgedwongen).

We zijn verliefd

Soms nemen dingen in het leven een bijzondere loop. Het begon allemaal in
februari 2005, toen we een optie op onze Mug hadden en wij de hete adem van een
stel uit Maastricht in onze nek voelden, die na ons de tweede optie had. Onze
beslissing was niet zomaar genomen toen we Mugje gingen bezoeken en daar ook Li
Mei zagen, een vreselijk lief lapjeskitten waar met name Rob helemaal van
gecharmeerd was.
Uiteindelijk ging Mugje naar Slagharen en Li Mei naar Maastricht.

Een bijzonder leuk contact ontstond tussen ons en bloeide in de loop der tijd
meer en meer op. We leefden met elkaars eerste nestjes mee en deelden daarbij
vreugde en verdriet (met vaak na ellenlange telefoongesprekken een gloeiend oor
en stramme vingers van de pagina’s lange e-mails). Over onze ‘kattekinderen’
raken we volgens mij ook nooit uitgepraat.

Nu, februari 2007, zijn er plannen geboren die zeker stof zullen gaan bieden
tot nóg langere mails en telefoongesprekken tussen Slagharen en Maastricht.

Wij stellen met trots voor:
Dopey van Idalia, zoon van Li Mei en aanstaande
‘lover’ van onze Mugje.

Is’tie niet om helemaal bij weg te zwijmelen? Wij vinden hem fantastisch!

Operatie Sauterne en het vervolg

Even had ik tijd nodig om dit om te zetten in een weblog.
Op 6 februari schreef ik dat Sauterne ziek was en in afwachting van een
operatie.
Die is inmiddels achter de rug, maar verliep niet helemaal vlekkeloos.

Voor
dit logje ontleen ik de tekst voornamelijk uit een mailtje aan de fokster van
onze Scar, die me vanaf eind vorig jaar hierin met raad, daad en steun heeft
bijgestaan. Bedankt Carla!

Sauterne was gelukkig goed opgeknapt van de antibiotica, ik bracht haar
vrijdagochtend met een gerust hart weg zodat ze om stipt 8 uur bij de dierenarts
zou zijn. Ik zou haar om half drie kunnen halen.

Om 2 uur ging de telefoon dat ik nog niet hoefde te komen, er was iets niet
helemaal goed gegaan. Sauterne reageert slecht op narcose en wordt daarom
tijdens operaties (dit was helaas de derde buikoperatie alweer) heel licht met
gas onder narcose gehouden. Dan moet je heel alert zijn, want bijkomen is
natuurlijk ook niet de bedoeling. De operatie verliep prima.
Voor het verwijderen van de tube is de aandacht helaas verslapt, en heeft
Sauterne zich verzet en met haar achterpoot haar tong in tweeën gereten. Daar
heb ik altijd nachtmerries over, ik ben zo alert met lege blikjes gelijk wegdoen
want dit is iets waar ik helemaal niet tegen kan. Maar, toch gebeurd.
Ze was wel gehecht maar het bloeden stopte niet en ze was daar behoorlijk over
haar toeren, zodat ze de hele middag heeft lopen schudden met haar kop met de
tong naar buiten. Alles onder het bloed natuurlijk. En ook ik was over mijn
toeren van dat nieuws. Mijn eerste norenmeisje, wat hadden ze haar aangedaan?

Uiteindelijk heb ik haar tegen het eind van de middag toch opgehaald, had ik
het maar eerder gedaan. Ze kalmeerde gelijk toen ze me zag. Onafhankelijke
Sauterne, ik wist niet dat ze tóch zo blij zou zijn met mijn komst. Alles zat er
inderdaad onder het bloed zeg, ik hoopte niet dat andere eigenaren hun dier nog
moesten komen halen daar. Het bloeden is gestopt op het moment dat ze thuis was
en niet meer schudde, door de vertrouwde omgeving waarschijnlijk.

Ik kon wel janken daar toen ik dit zag, vooral toen ik ook nog eens 2 pakjes
pillen in mijn handen gedrukt kreeg. PILLEN, hoe moest ik nou pillen gaan geven
in dat zere bekkie?
Het was al zo’n ramp afgelopen week en nu met die hechtingen in haar buik én
tong. Waarom geen suspensie of injecties meegeven? Maar nee, ik moest ze maar
fijnmalen en door blikvoer doen. Het arme kind, die at met die tong natuurlijk
geen hap.

Mijn rotsvaste vertrouwen in deze dierenarts heeft een zeer ernstige deuk
gekregen. Dat dit hun is overkomen zal ook voor hun niet leuk zijn geweest, maar
op een meer aandachtsvolle nazorg had ik dan wel gehoopt. Natuurlijk was ik op
het moment van ophalen te beduusd en blij om haar mee te nemen om dit aanhangig
te maken.

Maar wat was er nou in die buik aan de hand. De terugkoppeling ging weer via
een assistent (een andere) en dit is wat ze vertelde.

Geen resten eierstokken, ook geen pus in de baarmoeder. De ‘operatiestomp’
was ontstoken en gaan woekeren. Wat ik heb begrepen is dat ze meer weefsel
hebben weggehaald en opnieuw hebben dichtgehecht.

Nu weet ik niet goed wat er nou is weggehaald en wat er nog zit, welke stomp?
Ik had van de dierenarts begrepen dat de baarmoeder niet was verwijderd, enkel
de eierstokken.
Wanneer je kijkt naar een foto van een ontstoken baarmoeder (die sterk vergroot
is), zie je dat er twee hoornen aan de baarmoeder zitten. Kijk maar eens op
Dierenkliniek ‘t
Ossehoofd. Aan de uiteinden van beide hoorns zit een eileider. Als je de
eileiders verwijdert, zijn er dus twee operatiestompen zou je zo zeggen.

Al met al resten er voor mij nog vele vragen, waarvan ik hoop dat ik er
aankomende week een antwoord op ga krijgen. Al was het alleen maar wat ik moet
doen met de watten die nog tegen de operatiewond aan zitten en zo verkleefd dat
ik ze er niet vanaf durf te trekken.

Hoe
het ondertussen met Sauterne is? Ze is pas zaterdagavond een paar likjes gaan
drinken en is nu zo ver dat ze de jus van blik wil opdeppen met haar tong. Voor
de rest, dus ook de pillen, was ik aangewezen op een voederspuitje. Ik kan nu
vertellen dat clavubactin en tolfedine niet makkelijk in bouillon
oplossen.

Koorts, spierpijn, rillerigheid, keelpijn, hoesten en een uitgeput gevoel

Citaat van tamiflu-bestellen.nl

VOGELGRIEP BIJ MENSEN:
Het vogelgriepvirus kan ook mensen (en zoogdieren als katten, varkens en
tijgers) besmetten. Concrete symptomen zijn snel opkomende koorts,
spierpijn, rillerigheid, keelpijn, hoesten en een uitgeput gevoel. Dat komt
heel plotseling. Binnen twee tot drie uur voelt iemand zich echt ziek. Na
besmetting kan het bij mensen zeven tot tien dagen duren voor ze
daadwerkelijk ziek worden. De zwaarste symptomen houden zeker vijf dagen
aan.

STERFGEVALLEN
In landen als Indonesië, Vietnam en Thailand zijn sinds 2003 ten minste 164
mensen om het leven gekomen. Wereldwijd zijn meer dan 200 miljoen vogels aan
de vogelgriep overleden of uit voorzorg afgemaakt.

 

OH OH.
Ik heb koorts, spierpijn, ben rillerig en heb keelpijn. Ik hoest en ben
geradbraakt. De symptomen houden zeker al 5 dagen aan, nog veel langer zelfs, ik ben enkel nog niet
dood of afgemaakt.
Maar gelukkig zijn mijn kipjes opgehokt, ik heb ze net nog even een lekker
portie voer gebracht en een knuffel gegeven.

Wie wil er trouwens nog eitjes? Er staat weer een kartonnetje van zes klaar
voor de liefhebber.

N.B. dit aanbod geldt uitsluitend voor Tamiflu gebruikers