Voor ik het woord aan jou geef…

Maak jullie borst maar nat hoor, want ook deze ophokperiode maak ik me wéér heel
druk over dit feit. Het laatste woord hierover heb ik dan ook nog lang niet
gesproken.

Het blijft domweg controversieel. Probeer je voor te stellen:

Huisje met tuintje, kippen in een rennetje onder een zeil naast het
tuinpad. Het tuinpad wordt met een hekje gescheiden van de berm die een
meter diep is, grenzend aan een weg van nog geen anderhalve auto breedte
waar je van overheidshalve maar liefst 80 km per uur mag rijden. Die berm is
ook buiten ons erf een meter diep, daarnaast lopen sloten en weteringen.
Alle boerderijen aan deze weg liggen zo vlak eraan, en in
verschillende huizen wonen jonge kinderen.

Het is donker. Het hekje slaat achter mij en de hond dicht. Uitgerust met een
reflecterend hesje en zaklantaarn laat ik de hond aangeriemd langs de weg
uit. Ik loop links, zoals de regelgeving dat voorschrijft. Wanneer in de
verte een auto met groot licht met 80 km per uur aan komt denderen, springen
hond en ik in de berm richting sloot om het vege lijf te redden, alwaar de
eenden snaterend uit hun slaap worden gewekt en nachtblind de vlucht in het
donker aangaan, op hun beurt het vege lijf reddend.

Thuisgekomen veeg ik mijn voeten nog eens flink aan het borstelmatje dat
buiten ligt af, want wellicht heb ik in de eendenstront gestaan.
Terwijl ik naar rechts kijk, waar het zeil over de kippenren triest doorzakt
onder de last van de regenbui van vandaag.

Misschien dat jij me kan vertellen waarom het ophokken van onze kippen ons
allen gaat redden van het H5N1 virus en vergeet dan niet in je redenatie de
wilde eenden in de wetering hiernaast mee te nemen. Je zou helemaal scoren als
je ook nog aanhaalt waarom 80 km per uur op landweggetjes een mooie snelheid is.

Zo, en nu is het woord aan jou.