het Grote Wachten…

Dopey is weer terug in het zuidoosten van het land, het Grote Wachten is
aangevangen…

Stout!

Als kinderen gaan kruipen merk je pas dat je huis niet kind-proof is. Zo
gaat het hier ook, alleen dan niet met kinderen maar met katten. De
inrichting van ons huis is inmiddels behoorlijk afgestemd op onze
katten. Dat betekent weinig planten want ze vreten ze toch maar op en
meubels die niet al te veel haar aantrekken. Ook zet je geen zaken op
randjes waarvan je weet dat ze er op springen. Dat alles uit ervaring.

Komt er een andere kat op bezoek, dan blijkt ineens dat de leefregels
weer aangepast moeten worden.
Kijk, dit gebeurt er als je een bakje met kaasrollis onbeheerd
achterlaat:

Dopey vindt Gimpet kaasrollis niet te versmaden en als ze niet
goedschiks tot hem komen, dan maar kwaadschiks!
En gelijk had hij, ik had ook beter moeten nadenken want hij had het
doosje al twee keer mee in zijn tent gesleept als prooi. Er staat
inmiddels een zakje van die snoepjes klaar voor als hij weer naar huis
gaat morgen (dit keer op een veilige plaats!). Kan hij uitdelen aan zijn
vriendje en vriendinnetjes om zijn thuiskomst te vieren.
Want al oogt hij hier heel tevreden, ik kan me zo voorstellen dat hij,
zijn vrienden en bovenal zijn baasjes nog veel meer tevreden zijn als
het hele stel weer bijeen is onder eigen dak.

Dopey & Doppie

Vandaag is ons huis 4 ballen rijk. Naast het paar van Doppie is er
tijdelijk een tweede man aan ons huishouden toegevoegd: Mugje heeft
namelijk haar vriendje te logeren. Haar vriendje heet Dopey en nou hoor
ik je denken: huh Dopey, Doppie? Het verschil is groter dan je denkt.

Kijk, dit is is Dopey. De man. Een dappere vent. Al heeft hij samen met
Mug een aparte kamer, buiten zitten nog eens 5 onbekende katten voor de
deur en desondanks vreet hij toch in alle rust het bordje gourmet gold
leeg (inclusief de helft van het portie van zijn vriendin) en als toetje
lustte hij de gimpet kaassnoepjes ook nog wel even.

 

En dit is onze Doppie. De baby. Nooit lukt het me om hem vast te leggen
zoals ik hem ook echt zie. Elke keer als ik foto’s heb gemaakt ben ik
teleurgesteld en heb ik weer niet vast weten te leggen wat ik juist zo
geweldig aan hem vind.
Deze foto maakt het ruimschoots goed: dit is Doppie op z’n top, met die
gelukzalige blik op z’n koppie omdat hij super tevreden is. Hier
trouwens op de foto op schoot bij het vrouwtje van Dopey.

Haarbal

Ruim zes jaar is Beer al weer. Steeds heb ik geprobeerd om hem zelf kwa
vacht op orde te houden, maar op een gegeven moment liep het echt
helemaal uit de hand en het gevolg was een hond vol met klitten in de
broek, de staart, de buik en achter de oren.

Gisteren was dan de dag,
Beer ging voor het eerst naar de trimster. Ik had het lang uitgesteld,
want helemaal 100% betrouwbaar is hij niet en als hij schrikt of pijn
heeft klappen zijn kaken toch wel naast je oor op elkaar.

De Mitac Mio had ik thuis al voorgeprogrammeerd en ik dacht dat ik de
boodschap in het scherm begreep: jee we zouden er maar liefst een half
uur over doen om bij het pension te komen waar hij getrimd zou worden.
Dus hup, snel in de auto. Vervolgens bleek na de eerste 10 meter rijden dat de
duur van de route berekend was aan de hand van de reissnelheid. Tja toen
ik hem programmeerde zat ik nog achter mijn pc achterover geleund…
Kortom, na krap 15 minuten kwamen we bij het pension aan, Beer voor de
zekerheid gemuilkorfd want bij pijn of angst is ons wel gebeurd dat je
zijn kaken vlak naast je opeen hoorde klappen.

Toen we hem weer ophaalden zagen we een megaberg wit haar liggen, en
een Beer ernaast die tot onze grote verbazing niet eens kaal bleek te
zijn. Zijn buik moest wel geschoren worden en de binnenkant van zijn
dijen, hij had er helaas al een paar smetplekjes zitten van het broeien
van de klitten.

En zo zag Beer er dan bij thuiskomst uit (met de staart timide naar beneden van
alle indrukken van die ochtend):

de wereld vergroot

Gisteren heb ik ma Kip en de kuikens overgeheveld naar de voortuin, bij de
andere kippen in. Freek de haan was helemaal lyrisch bij het zien van zijn
favoriete hen, maar ook de kuikens vielen bij hem in goede aarde en hij leidde
ze gelijk de weg naar de lekkere zaadjes.

Deze poging heb ik eerder gewaagd,
maar toen was het nog te vroeg. De hen die broeds aan het worden was pikte naar
de kuikens en ook de oude hen die aan 1 kant blind is vond die wezens iets om
naar te pikken.

Het is nog wel oppassen geblazen, aangezien ze zich nog smal kunnen maken en
door het gaas van de omheining kunnen. Af en toe moeten we dus bijsturen, met
als gevolg dat ik nu weer een ei van een bloeduitstorting aan de binnenkant van
mijn enkel heb. Freek is namelijk allang niet meer zo lief als hij was tijdens
de eerste weken van zijn verblijf hier. De tuin betreden doe je nu met gevaar
voor eigen leven. Als je mens bent tenminste, de hond en de katten kunnen
vrijelijk rondstruinen.

Zoals je ziet nog veel verschil in grootte tussen zijn nageslacht en hemzelf.
Ongeveer vier weken zijn oud ze nu.

Hieronder een foto van de kleine pluizen die in de grote vrijheid snel
opzochten wat hen bekend was: de beschutting van de klimop.
Ze zijn op dit moment verre van op hun mooist.
Haan of hen? Degene op de
voorgrond hadden we als hen bestempeld maar neemt nu het voortouw en kijkt
lelijk als een vechthaan. Die erachter sjokt er achteraan.