de wereld vergroot

Gisteren heb ik ma Kip en de kuikens overgeheveld naar de voortuin, bij de
andere kippen in. Freek de haan was helemaal lyrisch bij het zien van zijn
favoriete hen, maar ook de kuikens vielen bij hem in goede aarde en hij leidde
ze gelijk de weg naar de lekkere zaadjes.

Deze poging heb ik eerder gewaagd,
maar toen was het nog te vroeg. De hen die broeds aan het worden was pikte naar
de kuikens en ook de oude hen die aan 1 kant blind is vond die wezens iets om
naar te pikken.

Het is nog wel oppassen geblazen, aangezien ze zich nog smal kunnen maken en
door het gaas van de omheining kunnen. Af en toe moeten we dus bijsturen, met
als gevolg dat ik nu weer een ei van een bloeduitstorting aan de binnenkant van
mijn enkel heb. Freek is namelijk allang niet meer zo lief als hij was tijdens
de eerste weken van zijn verblijf hier. De tuin betreden doe je nu met gevaar
voor eigen leven. Als je mens bent tenminste, de hond en de katten kunnen
vrijelijk rondstruinen.

Zoals je ziet nog veel verschil in grootte tussen zijn nageslacht en hemzelf.
Ongeveer vier weken zijn oud ze nu.

Hieronder een foto van de kleine pluizen die in de grote vrijheid snel
opzochten wat hen bekend was: de beschutting van de klimop.
Ze zijn op dit moment verre van op hun mooist.
Haan of hen? Degene op de
voorgrond hadden we als hen bestempeld maar neemt nu het voortouw en kijkt
lelijk als een vechthaan. Die erachter sjokt er achteraan.